Blog

Home / Blog

#blog1 Geduld is een schone zaak

#blog1 Geduld is een schone zaak

Wie bedenkt nou dat de tulpenbol vóór de winter in de grond gestopt moet worden? Tijdens het planten verlang ik al naar de kleurenpracht, stiekem heb ik al zo veel zin in het voorjaar…

Het bijzondere moment dat de vogels je uit het bed fluiten, dat de zon je huid weer verwarmt en dat de natuur op springen staat! In het bijzonder de tulpen. Ik zie het al helemaal voor me; duizenden felgekleurde tulpen, een grote golf van bloemen. Hoe ik het zou omschrijven? Een spektakel!

Nu, half februari, ligt mijn toekomstige tulpenveld bedekt met een isolatielaagje sneeuw. Normaal gesproken kijk ik naar kale zwarte kleigrond, met af en toe een verdwaalde schelp ertussen. Door de schelp bedenk ik mij dat ik op een plek sta waar vroeger de zeebodem was, bijzonder.

De zeebodem is een voedzame grond. Daarom zitten, net als de tulpen, de phacelia en de korenbloem ook al in de grond. Ze zijn zelfs al aan het opkomen, ik herken ze aan hun twee blaadjes. Helaas is er van de 80.000 tulpenbollen nog niets te zien.  Ze wachten op de zon, zodat ze de warmte krijgen die ze nodig hebben om te groeien. Ik kan mijzelf nog steeds ongelofelijk verbazen over wat voor een mooie betovering eruit dat kleine bolletje kan komen.

Elke keer als ik bij de tulpen ga kijken hoop ik stiekem dat ik er al een tulp zie opkomen. Ik denk stilletjes aan mijn neefje Hugo die een speelgoed dino ei cadeau kreeg. Binnen 24 uur had hij een dino uit dat ei, dat wil ik ook met mijn tulpen. Ik bedenk me dat de tijd voor een kind langzaam gaat, misschien had mijn neefje ook wel het gevoel dat het een half jaar duurde voordat zijn dino er eindelijk was. Die gedachte geeft me een rustgevend gevoel.

Nog een paar maandjes wachten, dan kunnen we weer struinen door de tuin!  Genieten van de prachtige, ooit zo’n kale saaie bol. Ik kan nu al niet wachten op de lente!

Groetjes, Hanneke